MAASTRICHT

BACK TO CITY

MAASTRICHT Posts

Our warm congratulations to our former speaker Homam Karimi for winning EUR 500K in seed funding for his study platform StudyTube, presented at PechaKucha Maastricht in September 2009!

Watch Homam's compelling presentation at PechaKucha Maastricht here.

 

 

PKN Maastricht Vol. 14 Tonight!

PechaKucha Night in Maastricht Vol. 14 happens tonight (Friday, January 20) at the Ludwigforum, and here's a web teaser (and another one, and yet another one) that was produced to promote the event. Looks like a brain-fully good night is in store for all attendees!

By Martijn Kagenaar

De verliefde König plukte een Roos voor de bevallige dochter van de rijke Boer. De Prins ontspoorde volledig toen hij daarvan hoorde. Op de terugweg Van der Heijden stortte hij zich met paard en al in een metersdiepe Kuijl. Tijdens de begrafenis speelden drie Fiddelaers ‘Ave Maria’. In de verlatenPereboom-gaard sloegen rovers uit het naburige Kernland hun slag.

Donderdag is het twee jaar geleden dat Obama werd beëdigd als 44e president van de Verenigde Staten. De val van de Muur, de vrijlating van Mandela, de eerste zwarte president. Het was een historische gebeurtenis. Onze eerste PechaKucha Night zou daarbij verbleken. Pierre Buijs, Jean-Paul Toonen en ik knepen hem dus behoorlijk: “Zouden ze wel komen, zitten ze niet voor de buis?” Deze twijfel bleek een geweldige onderschatting van ons publiek. Onbewust bleek Maastricht te hunkeren naar zoiets als PechaKucha. Een half uur voor aanvang liep het al storm. Achter de coulissen draaiden dertien durfals zich warm. Kaspar König beet het spits af en daarna betraden onze pioniers de vloer. Sommigen deden het in hun broek. Heel begrijpelijk. Ga maar eens voor 250 mensen staan met jouw persoonlijke droom. In een moordend ritme van 20 dia’s die maar 20 seconden staan. In het Engels. Maar de ovaties waren luidruchtig en langdurig. Volkomen terecht. Onze helden toonden aan dat onze regio verrassend veel verse ideeën heeft. Dat zorgde voor een bijna spirituele sfeer.

Onze steden kiezen sindsdien voor duurzame en flexibele aankleding met vliegende grastapijten enkunststoffen breiwerkjes. Logisch, gezien de serieuze spelletjes waarmee in crisistijd de ego’s van architecten op de proef worden gesteld. Die geven de steden nu, geïnspireerd door graffitti-mantelpakjes, dagelijks een nieuw gezicht. Ze verrijken de straten met afvaldesign en interactieve straatkunst. En zo groeit de Eutropolis uit tot een schoolvoorbeeld van regiobranding en Europese cultuur. Toppers uit Milaan en Parijs presenteren hier hun nieuwe modecollecties.


 

En dat is nog maar het effect van de eerste PechaKucha Night. Zo volgden er acht. Vorig jaar versterkten Sueli Brodin en Nathalie Dirks onze trojka. Dat zorgde voor een spannende injectie vanexpats en wetenschappers. De teller staat nu op 112 sprekers uit 17 landen. Hun inspiratie is niet alleen beschikbaar in AINSI. Gisteren registreerde onze website het 33.000e bezoek. Als die mensen uit 96 landen gemiddeld één video bekeken, is dat weer 4.000 uur aandacht voor frisse ideeën uit de Eutropolis over:

Vorige week maakten we de balans op. We gaan door! Blijf je ons volgen?

lach yoga 02

By Sueli Brodin

There are two expressions which still puzzle me in the Netherlands, because they are both very common and yet contradictory. The Dutch use them in all sorts of situations and to me they are typical of their unique double approach to life:

Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg”, or simply “Doe maar gewoon”: Just act normal, and you will act crazy enough, meaning “Blend in, don’t stick out from the crowd.”

This second expression is actually characteristic of the Dutch entrepreneurial spirit, which thinks in terms of yet another very common saying: “Gewoon doen“, or “Just do it“.

A quick check on Twitter shows that both #doemaargewoon#moetkunnen and #gewoondoen are indeed very popular hashtags among Dutch Twitterers.

Like many foreigners, my first encounter with a “Doe maar gewoon” moment was at my husband’s parents’ house when I understood that we were not meant to help ourselves to more than one biscuit from the biscuit box, because my mother in law closed the lid after serving everyone and put the box back into the kitchen cupboard.

But then, my mother in law is also the first one to smilingly give in to her grandchildren’s craving for a second piece of her delicious homemade apple pie: “Het moet kunnen,” she thinks out loud.

gewoon.jpg

At the Euregio-Taalregio Language conference in earlier October, Huibert de Man, a professor at theMaastricht School of Management, illustrated the same ambivalent cultural feature of the Dutch with an experience he had in India. He had asked a mixed group of Dutch and Indian students to prepare an assignment following a set of guidelines. As it turned out, the Indian students faithfully stuck to his instructions, whereas several of the Dutch didn’t. And much to the Indian students’ protest, he had not penalised the insubordinate Dutch for disregarding the guidelines, and had even rewarded some of them high marks for the originality they had displayed in their work.

The skill, especially for a foreigner, is to sense when the situation calls for conventional behaviour, or when it is possible and even welcome to bend the system.

At PechaKucha Night however, one thing is obvious: the appeal of the fixed 20 x 20 presentation format (20 slides x 20 seconds per slide) seems to lie precisely in the fact that it provokes candidate speakers into devising creative ways to experiment and play with it.

That’s how over the past editions, we’ve seen Liesbeth Schreuder perform her presentation about art for the blind entirely in the dark, Susan Schaefer integrate moving images and music into her poetry for change, two talks by Stijn Segers and Markus Bediako accompanied by a guitar and a djembe drum as well as a total improvisation on unknown images. 

And: “Het moet kunnen”, or just “Moet kunnen”: This must be possible, in the sense of “I’m going to stick out by doing this, but what the heck.”

New surprises were awaiting us again on our last PechaKucha Night, a special edition on Education and Creativity.

While some speakers drew their strength from the mixture of rich content and powerful visuals, such as Wim van den Bergh with his eloquent talk on Middles, Means and Mind, others decided to “trick the organisation” as Paul Iske laughingly put it when he presented his Combinatoric Innovation theory. On two occasions, Iske resorted to slides consisting of four smaller built in images which filled the screen one by one every five seconds.

Cyriel Kortleven also slightly deviated from the regular format by bringing a flip board along on which he made some drawings as part of his presentation, and by engaging the audience through questions and small exercises.

As for Airan Berg, the former artistic director for the performing arts at last year’s European cultural capital Linz, he outdid every performer we’ve welcomed so far at PechaKucha Maastricht, for he didn’t bring any slides at all. Or rather, he did, but they were almost entirely black, merely bearing the numbers 1 to 20.

Berg first showed us how to cross our fingers in a certain, quite unnatural way, and asked us to keep them like that until the end of his presentation. This slightly uncomfortable position, he explained later, was meant to help up stay alert and focused. Then he invited us to close our eyes and proceeded to describe a compelling educational pilot project he will be carrying out in 2011 in several schools across the Meuse-Rhine euroregion as part of Maastricht’s bid to become European capital culture in 2018. He started off all his sentences with the verb “Imagine” and so we imagined and visualised his dream, slide by slide, to the captivating rhythm of the 20 second sequence.

It was a very straightforward PechaKucha experience, because Berg did abide by the requested the 20 x 20 format, but undoubtedly a very creative one, since he made each one of us see a different presentation by entirely creating it ourselves.

Markus Bediako 02

It was also a demonstration of the point Wim van den Bergh had argued earlier in the evening, namely that creativity is generated, not by boundless freedom as often misconceived, but by rules and borders.

Considering that Airan Berg will now be joining the Maastricht artistic team for 2018, it looks like we’d better tighten our seatbelts for more “#moetkunnen” sensations and magical rides into the future.

PKN sfeer 205

 

PKN sfeer 126

By Clare Canning

Monday evening in Maastricht saw the innovative AINSI play host to the dramatic return of the Pecha Kucha Night. Held in the city on six previous occasions, the global phenomenon aroused the interest of the Euroregion’s culture and media enthusiasts, who descended upon the factory-come-arts centre in spectacular fashion.

Based on one simple premise, a series of presentations of 20 slides shown only for 20 seconds each, the approach allows entrepreneurs and creatives alike to exhibit their thoughts, passions and oddities in a way which both excites, shocks, and often, amuses.

With ideas ranging from a quest to introduce pop music to the cultural venues of Maastricht, to the latest crop circle predictions, this occasion was indeed no exception. Participants were also all to present in English which for them, as stated by compère and co-organiser Martijn Kagenaar, made it ‘a little creepy’.

Pecha Kucha
 (Japanese for ‘chit chat’) hails from Tokyo and is the brainchild of the architects Astrid Klein and Mark Dytham. In 2003 they decided to introduce a quick-fire method of sharing new ideas in an informal and imaginative environment.

It is a concept since adopted by an astounding 352 cities worldwide. The Pecha Kucha team here in Maastricht consists of Pierre Buijs (Creovate), Jean-Paul Toonen (T36 Media), Martijn Kagenaar (Zuiderlicht), Nathalie Dirks (UM) and Sueli Brodin (Crossroads Magazine). For them, such ‘new and dazzling sources of inspiration are crucial’ given the city’s bid for Capital of Culture 2018. The international character and informal charm with which Pecha Kucha thrives also makes the event accessible for all.

PKN sfeer 123

Being the first eager visitor to arrive on the evening, I quickly saw the vast space of the old factory canteen teem with what appeared to be old friends meeting. Fuelled by wine and a backdrop of sultry jazz, people mingled around candle-topped coffee tables and armchairs. No finer a venue than AINSI, a recently renovated 1920s cement factory, could be imagined. Great high ceilings exposing air vents and industrial machinery remain, adding to the vibrant and creative atmosphere evident before the main event had even begun.

And so to the speakers themselves. The event kicked off with Dan Potter, introduced by Martijn as a biologist by day and a ‘slightly deranged’ online cartoon writer by night. Creator of Walking the Lethe, an online comic dedicated to one man’s quest to try and get his wife back from heaven, Dan exclaimed ‘don’t be afraid of investing in creativity, don’t be afraid of investing in yourself’. A very fitting remark since the general vibe soon became one of the pursuit of various dreams you once thought you lacked the courage to make reality.

In the first half Dan was also joined by Angelo Vermeulen, an artist, biologist, filmmaker and activist who collaborates with advisors from the European Space Agency. His rather innovative approach to design sees the combination of both nature and technology in one living, breathing ecosystem.

Angelo Vermeulen 01

A personal highlight came from Ig Nobel prize winner Bart Knols and his presentation titled ‘the mosquito and the Limburger cheese’. Based on research stating malarial mosquitoes follow human odour, he found an interesting and unlikely way to disrupt the flight path of the mosquito using the regional cheese, ultimately making human contact less likely. Findings published on the 1st of April, he laughed, also led to a general belief it was a joke, only to be followed by an 8.5 million dollar investment from Bill Gates!

Equally as powerful was the presentation by Markus Bediako called ‘Africa = Eden’. Accompanied by friend and colleague Jodi Omankoy using a hand beaten drum, the pair invited us all to join and support them in their quest to return to the image of Eden. Something they view as a more reliable impression of the great continent than that which most of us are blinded by in today’s media.

One final performance, or ‘bonus track’ as it was advertised, came before the break from Chris Rosendahl. Based on the philosophy that if you’re going to laugh about it later why not laugh about it now, each of his 20 slides simply displayed images of people laughing, whilst the audience were taught some ‘laughter yoga’ moves. We were all instructed to stand, face those around us and laugh, sufficiently breaking down any social barriers which may have existed before, and leading us very nicely onto our beer break.

lach yoga 02

After our return, further presentations came from Manfred Leuth (radical innovation), Mahdi Abdulrazak (cyborgs without surgery), Sanjay Sharma (it’s all in attitude), Koen Beumer (scar pride) and Egid van Houtem (software thinking).

Belgian born Youssef Joumani, the penultimate speaker, gave us an amusing and thought-provoking account of the various perceptions of himself conjured by others when hearing his Moroccan name. Upon finally embracing it after years of battling, he exclaimed some idiot decided to name a film ‘jumanji’, destroying his hard work!

Finally it was the turn of the first and only female participant, artist Tanya Ritterbex and her presentation ‘save the holy goblin’. Documenting her passion and artistic ventures, the audience was treated to a backdrop of inspiring images created by herself, nicely rounding up the evenings events.

Pecha Kucha night in Maastricht proved witty, provocative and often just plain weird. Moments of humour, delight and intrigue incited a relaxed yet engaging atmosphere which upon cycling back towards the city left me feeling satisfied.

For those of you who missed the chance to attend on this occasion the Maastricht team upload performances onto their website.

Also, do not fear, for Pecha Kucha Maastricht are organising another event in November. Participant applications are invited for those who dare!

By Clare Canning

Clare Canning has recently arrived in Maastricht as a Masters student, embarking on a course in Arts and Heritage: Policy, Management and Education at the University of Maastricht. She is originally from Manchester in the UK and enjoying the move greatly!

Videos and Photos© Pecha Kucha website©Bert Janssen

By Jean-Paul Toonen

Het was er weer, dat opwindende gevoel van een stille, overvolle zaal en een doodnerveuze spreker met een thema dat zo breekbaar is als glas. Je weet nooit of het weer gaat lukken. En als de avond dan ieders verwachtingen overtreft, is dat een geschenk.

Toen mijn dochters nog dochtertjes waren, stonden ze elke week op het podium. Hun Tangramschool in Eijsden trommelde namelijk elke vrijdag de ouders bijeen en liet alle klasgenootjes in het spotlicht demonstreren wat er weer aan liedjes en toneelpartijtjes was voorbereid. Een frappante cocktail van opwinding, plaatsvervangende podiumangst, trots en sentiment borrelde op in je gemoed.

Misschien is het diezelfde adrenaline die mensen drijft om met 300 tegelijk naar Ainsi te rijden op een ijskoude winteravond. Terwijl op zaterdag een stad vol kroegen en restaurants lonkt, zit de zaal knotsvol en maakt het gniffelende publiek zich op voor de eerste spreker. Het podium, het licht, geluid en de projecties staan nu eens niet in dienst van beroepssprekers maar van onze eigen amateurs. Mensen zonder podiumervaring, geen spoor van broodwinning en zelden het stabiele zelfvertrouwen in de eigen taal. Als één grote reünie van de tangramschool. Dat is Pecha Kucha.

Gisteren, zaterdag 20 februari, ging dat weer geweldig. De Amerikaanse Susan Shaefer was al PK-fan en ontpopte zich nu als een dichtende Diva die moeiteloos de spits afbeet. Haar gedichten zijn van grote klasse en gebracht met Amerikaanse flair. Dus lag de lat meteen hoog, zou je denken.

Maar Christianne Rousseau nam het op een geheel eigen manier mooi over, met het opschudden van onze slaapkamers, de vergeten leefruimte in huis.

En daarna gaat het snel… elke zeven minuten een nieuw onderwerp, compleet haaks op al het voorafgaande. Catalina Goanta – Master student at the Maastricht Graduate School of Governance – doet een pleidooi voor Scholarships en maakt op gevoelige manier duidelijk welke impact dat op levens heeft.

En Mark Post knalt daar een ‘rollercoaster’ achteraan over het slimme gebruik van stamcellen in de vleesindustrie. Het klinkt bijna even futuristisch als hilarisch, maar is nog allemaal echt ook. Ook Eric Joris blikt in de toekomst met vergaande theaterproeven.

Eric vertegenwoordigt een van de avontuurlijkste gezelschappen van Vlaanderen met voorstellingen op de grens tussen technologie, theater en wetenschap. Ainsi-manager

Fons Dejong raapte de handschoen op om in eigen huis zijn pleidooi te houden voor meer fonteinen in de ‘Euregi-au’. Aan zijn betoog en afgetrainde gestalte kon je zien dat hij nog maar pas de voettocht naar Santiago de Compostella heeft volbracht.

Ook opvallend was Mirek Hazer die met een vlammend betoog ten strijde trok tegen het Internet. Koud makende voorbeelden en komische details die ons wat realistischer maken rond de effecten van het web.

En dat terwijl politiek dier Nelleke Barning juist pleitte voor de omarming van het authentieke communiceren in blogs en social media. Dus hadden die twee elkaar wel wat te vertellen in de ‘beer break’.

Hoe Danielle Bakkes Maastricht tot een eigentijds Brugge gaat verbouwen, zie je vast spoedig in Dagblad de Limburger, want Claire van Dyck en fotograaf Rob Oostwegel waren er ook.

Met deze vijfde aflevering haalde het event maar liefst 11 nationaliteiten. En was voor de vijfde keer op rij uitverkocht.

 

By Martijn Kagenaar

In een maakbare samenleving gelooft niemand meer. Maar dat je een beetje kunt bijdragen aan een ‘betere’ wereld, dat staat vast. Zo kun je geld geven aan een Goed Doel. Zo’n aflaat is simpel, maar ook vrijblijvend. Je goede gevoel verdampt vaak waar je bij staat. Spannender, diepgaander en ingrijpender wordt het als je je eigen talent inzet. Dat kan leiden tot schitterende producten en projecten.

Neem nou dit ‘Zero rupee’-biljet waarmee 5th Pillar in India de corruptie te lijf gaat. Als een ambtenaar je om steekpenningen vraagt, breng je hem met dit biljet in grote verlegenheid. Je maakt voor alle omstanders zichtbaar dat hij de corruptie in stand houdt. En jij niet. Het biljet heeft in twee jaar al geleid tot tientallen arrestaties en berispingen. Indiërs kunnen het in al hun landstalen downloaden.

Je kunt je talent ook gebruiken om bewustzijn te creëren. Dat kan leiden tot bijzondere evenementen. Zoals bureau KesselsKramer dat tijdens het WK voetbal van 2002 een wedstrijd organiseerde tussen de twee laagst geklasseerde landen. De film The Other Final is een aangrijpend bewijs voor het feit dat sport alleen verbroedert als er geen zware commerciële belangen op het spel staan. (Nummer 202, Bhutan, versloeg nummer 203, Montserrat, overigens met 4-0. Hun ranking klopte dus.)

En afgelopen zaterdag vonden op de zevende verjaardag van PechaKucha Nights (PKN’s *) meer dan 130 PKN’s plaats. De creatieve presentatiekrachten werden gebundeld om de aandacht nog eens te vestigen op Haïti. En zo ging er een heuse WAVE over de wereld: vanuit Tokio verplaatste die zich via Skype westwaarts. In elke stad hield de WAVE 10 minuten halt voor een livestream-uitzending van één presentatie.

Helaas lukte het niet om op tijd in te bellen bij PechaKucha Maastricht. Anders had de hele wereld kunnen genieten van de hilarische Anti-Panda Propaganda van bioloog Lemke Kraan. Met de miljoenen die nu aan de reuzenpanda worden uitgegeven kunnen we volgens haar veel nuttiger dingen doen voor een ‘betere wereld’. Voor zo’n missie kun je moeilijk geld inzamelen. Maar dankzij Lemkes presentatietalent trekt haar boodschap nu wel de hele wereld over.

* In 2003 organiseerde Klein Dytham architecture (KDa) in Tokio de eerste PechaKucha Night. Zij bedachten het concept dat nu in bijna 300 steden wordt toegepast: wie een origineel idee heeft, presenteert dat met 20 dia’s van 20 seconden. Na 6 minuten en 40 seconden springt de volgende spreker op het podium. Zo zie je op een avond 12 kakelverse concepten aan je voorbij trekken. In Maastricht kwamen al 1.200 mensen naar de vijf avonden en bekeken meer dan 16.000 mensen defilmpjes.

PK=logo wit

By Martijn Kagenaar

Een interieurontwerpster vertelt hoe je je slaapkamer omtovert in een energiebron, DJ Panda geeft een mini-optreden, een mooie Oekraïense vindt de geschikte man niet en nodigt haar bloglezers uit om stapje-voor-stapje haar ideale vent te concipiëren, een Willie Wortel van DSM, een cross-culturele architectuurstudie naar drie rechtbanken in de Euregio, het Nederlands kampioenschap ‘bommetje’, het ultieme plan voor CH2018, een theaterdirecteur over zijn bijna-dood-ervaring op weg naar Santiago de Compostela, een gepassioneerde politica over de persoonlijke betekenis van web 2.0, een Amerikaanse journaliste over de poëzie van verandering en een piepjonge kunstenaar die Valkenburg officieel wil laten uitroepen tot het geografische centrum van Europa (ja, heus).

Maar het kan ook nog anders uitpakken. Want de voorstellen blijven binnenstromen. Het lijkt alweer een eeuwigheid geleden dat we met PechaKucha Maastricht op de planken stonden. Toch is het nog maar drie maanden geleden. Op zaterdag 20 februari is het weer zo ver. Met Pierre Buijs, Jean-Paul Toonen en (hoera!) nieuwkomers Sueli Brodin en Nathalie Dirks brengen we meteen na carnaval ‘Maastricht#5’. Een zeer bewuste keuze: de leeg-gefeeste hoofden moeten zo snel mogelijk weer volstromen met nieuwe ideeën. Collective reload!

Het belangrijkste doel van PechaKucha Maastricht is om de verborgen parels van de regio te onthullen. Vorig jaar zagen in AINSI zo’n duizend bezoekers de meest uiteenlopende concepten in hoog tempo aan zich voorbijtrekken: 50 puntige presentaties met 20 beelden die steeds 20 seconden in beeld zijn. Het waren vier spannende avonden die je ‘in glorious video’ (woorden van PechaKucha-oprichter Mark Dytham) kunt herbeleven op de website. Een goed idee laat zich in weinig tijd vertellen, zo weten ze wereldwijd inmiddels in 276 steden.

De ideeënrijkdom van de ‘Maastricht Region’ wordt langzaam maar zeker steeds zichtbaarder. Ervaar het zelf. Nieuwe dingen bedenken en uitvoeren is fantastisch. Morgen kan je eerste dag zijn.

PKN

By Sueli Brodin

I still can’t believe how wrong I got it when I first heard about Pecha Kucha Night in Maastricht.

I remember seeing the name Pecha Kucha printed in a headline in the local paper Dagblad De Limburger earlier this year but strangely enough – it does sound quite exotic and should have appealed to my curious nature- , it didn’t catch my attention.

In fact it is even possible that I thought that the name “Pecha Kucha” somehow was connected to the local dialect of Maastricht, and with the Carnival season soon approaching, it didn’t seem uncharacteristic to read and hear more dialect expressions in the media.

I confess that I didn’t dwell on the article, erroneously assuming that it described just another cultural event targeting a Dutch audience and probably inaccessible to the international community, because of the language barrier.

To my shame, I didn’t immediately recognize the word “Pecha Kucha” as being one of the onomatopoeia frequently used in Japanese. “Pecha kucha” imitates the sound of a quick conversation or “chit chat”, as in “talking pecha kucha”. Phonetically, it resembles another Japanese onomatopoeia, “mecha kucha” (used as an adverb and meaning “really very, disorderly, amusingly”) which I’m very familiar with, for often having jokingly resorted to it as a child in Japan to describe my complicated family origins.

When Japanese people would enquire about my nationality, instead of saying that I was French: “Furansu-jin” or Brazilian: “Burajiru-jin”, I would quip back: “Mecha kucha-jin” and make them burst out laughing. The word “mecha kucha” relativised the notion of country of origin, playing up rather on the boisterous energy that stems from the mixture of cultural backgrounds.

It is only when I stumbled upon a reader’s letter in the same newspaper a few months later, commenting on the fact that hardly any English-speaking expat in the entire Maastricht Region had attended the first two editions of Pecha Kucha Night, that my curiosity was aroused. The letter was written by Jean-Paul Toonen, who as I later found out was one of the three entrepreneurs who had brought the Pecha Kucha initiative to Maastricht.

The Pecha Kucha concept, Mr Toonen explained in an interview for Crossroads, was devised in 2003 by two Tokyo-based European architects, Astrid Klein and Mark Dytham, to offer a dynamic platform for creative people to share their ideas in a snappy format (20 images per presentation, 20 seconds per image, or a total time of 6 minutes, 40 seconds per performance). He said that Pecha Kucha Nights are a world wide phenomenon, present in almost 250 cities around the globe, and the powerful innovation added by the Maastricht team has been to record each presentation and make it available online.

It certainly sounded very intriguing and together with a few friends, I decided to get my own taste of Pecha Kucha Night in Maastricht last June.

In all the years that I’ve lived here, I hadn’t realised that there was so much creative talent in the region, because I had grown used to seeing artists from elsewhere come and perform in Maastricht. This time, it was precisely the opposite: the best regional talents seemed to have gathered at Pecha Kucha Night to present their original and creative projects not only to the audience in the room but, through the video recordings, to the rest of the world.

I enjoyed the quality and variety of the performances, the vibrant atmosphere of the evening, the strong sense of connection between artists and spectators... and because of my own Japanese origins, I couldn’t help getting a kick every time I heard everyone uttering the word Pecha Kucha that evening in Maastricht and integrating it into the city landscape.

In the meantime, my sister, who works in Paris as a Japanese-French interpreter, has told me more about the expression “mecha kucha” in Japanese.

She mentioned that onomatopeia in general and « mecha » in particular are very popular in the Kansai region of Japan, especially around the trading city of Osaka, which abounds in markets and bazaars. There, she said, the word « mecha » takes on a very positive connotation, in the sense of «good, out of the ordinary».

So let’s talk Pecha Kucha, and bring Maastricht in mecha kucha mood!

The next Pecha Kucha Night Maastricht is on October 20th, 2009 at the AINSI cultural centre.

See you there.

PKN Maastricht Vol. 3

The third volume of PechaKucha Night in Maastricht was as strong as ever, and co-organizer Martijn Kagenaar fills us in on the night that was.

Maastricht #3: suicide jewels, flower bombings and pussy fur

Former cement factory AINSI hosted Maastricht’s third PechaKucha Night. And again, the hall was crowded and the presentations were energizing. You can watch all the highlights in streaming video.

More...
VIEW MORE